der grüne punkt

Tatil yapmak zorunda kaldım. Normalde biliyorsunuz ki, blog'uma sadık, görev bilinci oturmuş, sorumlu, belli aralıklarla yazan insanım, fakat şu an doğal ortamımda değilim. Bu yüzden gözlerim yanıyor, yazı yazarken de tam beynimin bulunduğu yerde yeşil olmasına rağmen kuru bir yaprak varmış gibi hissediyorum. Ayrıca tatil yaptığım mekana en yakın internet bağlantısı, çok sıcak bir internet kafeydi. Çok sıcak internet kafelerde yazı yazmaya alışkınım, ama hem koltuğu kumlu olup hem de çok sıcaksa orada hiçbir şey yapamıyorum. Bu yüzden bir haftadır hiçbir şey yazamadım.

Aslında bugün, "Arabaların arkasında "Babam Sağolsun" yazdığı sürece bu ülkeden Kafka çıkmayacak." diye kötü esprili muhabbetlere girecektim. Ama fark ettim ki, doğal ortamımda bulunmadığım için saçmalıyormuşum. Tatilde Alpler'de gibiydim, çünkü nasıl her yaz, Antalya'da hem denize giriliyor hemen arkasındaki dağlarda kayak yapılıyor, haberleri yayınlanıyor bazı ülkelerde. Ben de özel olarak şatomun arkasındaki dağa(ki Alplerin uzantısıdır!) yapay kar döktürttüm. (Ha şey diyeceğim, Evde Tek Başına 2'de kar yapmamışlardı da, bilmemkaç ton tuz kullanılmıştı hatırladınız mı onu?) Sonra da hemen öndeki gölde yüzdüm. Bunları da HD kameraya çekip özel televizyonları yolladım ama yakın zamanda Cumhuriyet Bayramı olduğu için Fransız société hayatı yayınlanmadı, onun yerine bayraklar falan filan biliyorsunuz.

Yakın zamanda, normalde yazdığım yazılarla geri döneceğim. İnternet'ten takip ettiğim kadarıyla, Ayşe Arman türbanla İstanbul'da gezmiş, ben de koyu yeşil asker donuyla Paris sokaklarında gezdim.

Bundan sonraki "Avrupa'da Bir Cevelan" isimli yazımda koyu yeşil, aşırı çirkin, 3 hafta giyilse bile kirlendiği belli olmayan asker donuyla Paris'te ve Cannes Film Festivalinde yaşadıklarımı, ve Francis Ford Coppola'yla kurduğum dostluğu anlatacağım.(Malum Apocalypse Now falan.)

P.S: Fotoğraf olarak, tabiî ki yeşil asker donu koyacaktım ama bulamadım. Eğer biriniz bulursa linkini yollasın direkt koyacağım, gittigidiyor'da bile aradım. Önce asker donu, sonra asker külodu, sonra da askeri eşyalar diye aradım, internet yetersiz kaldı, binaenaleyh bulamadım.

Ama Uçan Kamon bulmuş, sağolsun

Monteyn'de Yıldızlar Geçidi!!! R.E.M, The Smiths ve çok daha fazlası, sadece ve sadece monteyn.blogspot.com'da!!!

Bugün, audiophilie'm için dizayn ettirdiğim ve 2 milyon dolarlık hi-fi ses sistemi falan filan aldığım odamda zaman geçirip klasik müzik dinlemezken, aklıma R.E.M dinlemek geldi, ama birden oldu bu olay. Resmen Drive'ı dinlemek için yanıp tutuşuyordum. Automatic For the People'ı takıp baştan sona dinledikten sonra, yıllardır dinlemeye niyet edip dinlemediğim ilk albümlerini ve o dönemdeki kayıtlarını dinleme niyeti edindim.(Of çok kötü oldu cümle, ama şu an yine müzik dinlediğim için cümlelerin başını unutuyorum yazarken.)

Allmusic.com'da müzik tarzı olarak "College Rock" yazardı da inanmazdım. Ya hu bildiğin 90'ların alternatif müziğini yapıyor herifler diye düşünürken, yıllardır ne kadar büyük bir öküz olduğumu anlamam Murmur'un başlamasıyla aynı zamana denk geldi. Tamam, şimdi burada okuyup bana kızanlar olacaktır, ama Murmur'daki gitar tonlarıyla The Smiths'in ilk albümünün tonları hemen hemen aynı!! Çıldırmak üzereyim, gitarı Johnny Marr çalıyormuş gibi geliyor sürekli, yahu o bastaki netliğini kaybedermiş gibi ama aynı zamanda değilmiş gibi ve bir yandan da telleri cama sürtüyormuşsun gibi gelen sesler bile aynı.

Tabii ki şimdi gelip Michael Stipe ve Morrissey'i karşılaştırmayacağım, bu Peynirli Cheetos ve Ülker Çikolatalı Gofret arasında bir seçim yapmak kadar terbiyesizce olur bence. İkisinin de yeri ayrı. Ha şimdi aranızdan biri dese ki: "Bak Monteyn'ciğim, diyelim ki dünya üzerinde sadece bi tanesi kalıcak, diğeri ölücek, hangisini tercih edersin?" ilk olarak bu tip bir soru sorduğu için çok sinirlenirim, ama dilimi yuvarlayıp ısırarak sinirimi bastırırım. Sonra da ısrar ederse tabiî ki Morrissey'in yaşamasını tercih ederim. Ama sanmayın ki şarkıları için bu tercihi yapıyorum. Sırf takım elbise giyme olayını Michael'dan önce o başlattığı için Morrissey'i tercih ederim. Ya da vazgeçtim, November Spawned a Monster'ı yazdığı için direkt olarak Morrissey'i tercih ederim.

R.E.M beni, The Smiths ya da Morrissey kadar hiç etkilemedi, hiç bir zaman Everybody Hurts'ü sevmedim.( Burada durmam gerekiyor. Sizce de, Everybody Hurts'ün pgitar partisi Imagine'in piyanosundan çalınmış gibi değil mi? Yıllardır bunu düşünüyorum, yani aslında benzemiyor sanki ama bilmiyorum, bence benziyor.) Sadece bir kişiye, zamanında The One I Love'ı çalmışlığım var. Hatta R.E.M külliyatında da sadece The One I Love'ın akustik versiyonu ve Country Feedback'i çok seviyorum, geri kalanlar iyi güzel, ama çok fazla arka arkaya dinleyince sıkılırım. Halbuki, The Queen is Dead albümünü baştan sona arka arkaya sınırsız dinleyebilirim.(Vicar in a Tutu hariç.)

Ya hu R.E.M'den bahsetmeye kalkışıp, Morrissey'e döndüm. Halbuki The Smiths'le falan karşılaştıracaktım. Lanet olsun sana Morrissey al şu lafı:"I can't help this, it's either this or prison."

Neyse, bi dakka yazıya ara veriyorum. Şu an I like You'nun Live at Earls Court konser kaydı başladı, o yüzden şarkı bitene kadar yazmayıp, ayağımla zabada zabada ritmini tutup ağzımla da "tıkkıp tıstıkı tıkkıp tıstıkı" diye zilleri söyleyeceğim. Aha kafamı da ileri ileri oynatmaya başladım. Yoo ileri değilmiş, böyle yukarı aşağı gibi, bardaki cool olmaya çalışan genç gibi biraz, ama kafamda büyük kulaklıklar olduğu için öyle bir görüntüden ziyade, Counter'da öldükten sonra oyunu takip eden insan kafası oynaması oluyor.

Hah bitti, gerçi Big Mouth Strikes Again başladı, ama onu çok eskittiğim için yazıyı bölmeyeceğim.

R.E.M'in Dead Letter Office diye single'larının B-yüzleri ve seyrek bulunan şarkılarını, ya niye böyle yapıyorum bildiğiniz B-sides and Rarities albümü işte. Zaten Best of'a da uygun türkçe bir şey bulamıyorum. Cengiz Kurtoğlu'nun Best Of'unun ismi "Unutulmayanlar", hatta "Unutulmayanlar 2" de var, bence "Best of"a en iyi çeviri Cengiz Baba'dan gelmiş. Neyse, R.E.M'in öyle bir albümü var, işte o albümdeki bütün gitarlar buram buram Reel Around the Fountain havası taşıyor. Ayrıca albümdeki iki şarkı "There She Goes Again" ve "Femme Fatale", hele There She Goes Again'e kendi tarzlarını öyle bir yedirmişler ki, resmen R.E.M şarkısı gibi duruyor, ama Femme Fatale daha çok saygı olsun diye yapılmış gibi duruyor.

Ya R.E.M resmen Amerika'nın The Smiths'e cevabıymış gibi duruyor bence. Çünkü, 90'larla beraber dayanamayıp sonunda Blues, Country ayarına kaçıyorlar, ki çok normal bir şey. The Smiths'ede bir şey demiyorum. Böyle çok daha güzel. Sonra gelip Around the Sun ayarında bir albüm yapma ihtimalleri de vardı sanırım.

Ya en iyisi size ben bir şarkı önereyim, hatta önermeyeyim direkt siteye gömeyim şarkıyı. The Smiths'in stüdyo albümlerinde bulunmuyor, ama iki derlemede de var. Adı Money Changes Everything, ve sözsüz, ancak şarkı o kadar çok rengi atmış polaroid fotoğraf hissi uyandırıyor ki o yüzden çok seviyorum.(Yine degüstatör cümleleri!!) Bir de istemeseler bitirmezler şarkıyı, All Along the Watchtower'daki gibi sonsuz döngü içine sokabilirler. Ha kime ne yararı var bilmiyorum ama bence güzel.




P.S: Ya hu, bu sıcak hava dalgası beyinde nasıl etkiler yaratıyor anlayamıyorum. Dün gece rüyamda "Kebire-i Âzam" diye bir kelime gördüm. Çok korkuyorum, kebire kelimesi büyük günahlar anlamına geliyormuş. İlk defa rüyamda gördüğüm bir kelimenin bu anlama sahip olması yüzünden iki gün uyumama kararı aldım.

öyle geliyor.

Havalar çok sıcak, beynim yandığı için dün gece bu ikisinin ne kadar birbirine benzediğini düşündüm. Jacques Derrida çok sık saçlı öldü, İbrahim Erkal da çok sık saçla ölecek.

Onun dışında İbrahim'in yapıbozumculukla çok ilgisi olduğunu sanmıyorum.
Derrida'nın da ömrü boyunca, oduncu gömleği ve şişme yelek giyip, ellerinden kumlar savura savura klip çektirmediğini de biliyoruz, ya da büyük ihtimalle arabesk fantezi müzik sözlerinden çıkarım yapmadığını da tahmin ediyorum.

P.S: Ama İbrahim Erkal "Sırılsıklam"ı harbiden çok güzel söylüyor. Hele "aşık olsam" kısmında "aşık"ın kısa ve keskin söylenişi, Çiçek Abbas'taki, "Şakir"in kısa ve keskin söylenişiyle hemen hemen aynı.

Teyzeler ya da Korktuğum İnsana Bir Ağıt

Fotoğraftaki insan Gökçen Koray, Google'da daha yüksek çözünürlüklü fotoğrafı olmadığı için, küçük ölçekli ticarethanelerin tabelalarındaki bozulmuş görüntüyle basılmış dijital baskı fotoğrafla önünüze çıktığım için çok üzgünüm.

Kendisi, TRT İstanbul gençlik korosunu çalıştıran güzel bir insan, ama başka bir meseleden bahsedeceğim size. Sadece aklıma o tipte ilk gelen insan olduğu için onun fotoğrafını koymak zorunda kaldım.

Menopoz döneminden çıktıktan sonra saçlarını çok kısa kestiren teyzelerden o kadar çok korkuyorum ki, sırf onlarla bir daha karşılaşmamak için tercihen Çankırı civarlarında bir tekkede inzivaya çekilip 36 yıl boyunca çile doldurmaya razıyım. Şimdiye kadar gördüğüm bütün bahsettiğim bu teyzeler çok sinirli ve çok telaşlıydı. Her zaman bir şeyleri, eksik yapmışım gibi hissediyorum bu teyzelerle konuşurken. Onun için Chatêu'mda bulunan bir doktora bu konuyu danışmak istedim. Öğrendiklerim beni nasıl şok etti anlatamam insanlar. Modern tıbbın "Menopoz Sonrası Übererkekleşme Sendromu" olarak tanımladığı bu hastalığa teyzeleşmeye başlayan insanların yaklaşık %6'sı yakalanıp ömürlerinin sonuna kadar(Eğer 70lerin sonlarında çok acılı bir süreç geçirip pamuk teyzeye dönüşmezlerse)yaşamak zorunda kalıyorlar.

Vücudun, bu hastalıkta oluşturduğu tepkilere geçmek istiyorum. Öncelikle, östrojen seviyesindeki düşmeyle beraber kemik erimesi olayını bir çoğunuz biliyordur, işte bu sırada endokrin sistemin dengesizleşmesi sonucu testosteron miktarında dramatik bir artış söz konusu oluyor. Bu da, artık işlevini yitirmeye başlayan ovariumların testosteronun da etkisiyle biraz aşağı kayıp testis görevini yapmaya başlamasına sebep oluyor. Yani burada ağzımı bozmak istemiyorum ama, bu teyzeler sözde değil özde de resmen taşaklı olmuş insanlar. Bu yüzden aşırı sert tepkiler vermeleri normal.

İnanıyorum ki, bu insanların hepsini bir yere toplasak ve Kızgın Kısa Saçlı Teyzeler Ülkesi'ni kursak onlara, ya da durun ne kurması! Ortama bırakmamızın 5.dakikasında uygarlıklarını kurmuş olacaklar, birinci günün sonunda da bütün süper güçlere kafa tutabilecek bir ülke haline geleceklerdir. Yeryüzündeki organize olabilme kabiliyeti en üst seviyede olan insanlar. Hatta Apple'ın Steve Jobs'ı bir milyonuncu kez işten çıkarıp onun yerine bir tane Kızgın Teyze'yi işe almasını talep edeceğim, inanıyorum ki her evde, Teyze'nin kızması korkusundan en az 4 tane Apple cihazı bulunacaktır. Eğer mantıklı bir strateji izleyip(ki izlememeleri mümkün değil öyle bir iktidar, öyle bir meşruiyet altında)reklamlara da Teyze'yi koyarlarsa satışları da çok büyük ölçüde artacaktır.(Teyze'yi korkudan ve hürmetten ötürü büyük yazmak zorundayım artık.)

Burada size açık açık soruyorum, bu Teyze'lerin kaç tanesini gülerken gördünüz? Ama sırıtma değil(zira o sırıtma da ardından gelecek isyan dalgasına delalettir.) İran'da Humeyni, İslam Devrimi sırasında ve sonrasında iktidardayken gülümseyen bütün fotoğraflarını kaldırtmıştı, insanların korkmaları ve boyun eğmeleri için. İşte bu Teyzeler, yeryüzünün her tarafına dağılmış, kendi Dünya İmparatorluklarını kurmak isteyen insanlardır. Yani aslında küreselleşen dünyanın oluşumunun arka planında da bu Teyzeler yatıyor, ey insanlar uyanın artık!

Bu hastalığı kapmış insanların, çok azı pamuk teyzeye dönüşüyor. Bu yüzden menopoza girmiş insanların, bu hastalığa yakalanmaması için alınabilecek birkaç tane önlem var. Bunlardan ilki, tam bu dönemde yazlık sitelere yollamamak, yollansa bile kesinlikle okey oynamasına izin vermemek. Eğer suje sigara içiyorsa, mümkün mertebede bıraktırmaya çalışmak. Çünkü, geceleri okey ve sigarayla birleşen görüntü akıllarında adeta bir kıraathane ortamı oluşturuyor, bu da hastalığın belirtilerinin başlamasına sebep oluyor. Çünkü suje "Yıllarca ben niye kahveye gitmedim?" gibisinden bilinçakışlarına başlıyor. Mesela, bazı geceler bu Teyze'lerin yazlıklarda ayaktan işedikleri de görülmüştür. Tekrar söylüyorum, lütfen bu insanların Şirret Teyze'ye dönüşmesini engelleyelim.

Saygılar

P.S: Yazım hatası var mı diye Word'e yazıyı kopyaladığımda, "bilinçakışlarına" kelimesini iki türlü düzeltmeyi önerdi Word. Birisi bilinç akışlarına, ki gayet güzel, fakat "bilin çakışlarına" şeklinde düzeltmeye çalışmasını algılayamıyorum şu an. Bilin Çakışları, ikinci sınıf bir erotik film gibi durmakta. Lanet olsun sana Word!

Bir Duvar Piyanosunun İkinci Oktavının Re Telinde Yaşayan Tahtakurusunun Otobiyografisi

"Evet, çok mu komik? Benim gibi bir çeşit tahtakurusu daha var, o da Sol'e bağımlı. Benim gibi tahtakurularının vücutları sadece re notasında rezonans yaratıyor. Akort edilmiş bir gitarın la telinin beşinci perdesine bastığınızda alttaki Re’nin titremesi gibi bir his bu, ya da değil ama daha iyi anlatamıyorum. Buldum! Küçük ilçelerde belediyelerin merkezlere ve tren istasyonlarına koyduğu masaj aletinden indikten sonraki ilginç rahatlama hissi gibi bir şey.

Her şeye başlamadan önce, biraz geçmişten bahsedeceğim. Hayatımı Yamaha marka bir duvar piyanosunun Re teline vuran tokmakta açtım. O zamanlar larva dönemimden yeni kurtulduğum için, annem o tokmaktaki sıvıları temizlemekle meşguldü. Piyanoyu kullanan çocuk, çalmaktan vazgeçip başka bir müzik aleti denemeye kalkışınca ailesi piyanoyu bir ikinci el müzik enstrümanları satılan bir dükkana sattı.

Dükkanda, piyanoların ağaçlarını teker teker öğrendim. En iyi hangisinden daha iyi ses geldiğini öğrendikten sonra mümkün olan en iyi Steinway'e kuruldum. Zaten dükkanda 3 tane vardı,( iki tanesi çeyrek biri duvar piyanosu olmak üzere) sadece duvar piyanolarında yaşayabildiğim için hemen Steinway'in keyifli ortamına kuruldum.

Annem ve babam, Yamaha'da kaldı. Yamaha, kapı kenarında görülebilen bir yerdeydi, bu yüzden Annem ve Babam, amatör müşterilerin kalitesiz piyano vuruşları sonucunda öldü. Ölmeden 1 hafta önce oraya uğramıştım, gerçekten de Re'nin armonikleri yumuşak karnımı mahvetmeye, yaralamaya yetmişti. Normalde, piyanoyu yemiyorum. Dışarı çıkıp yerde ezilen ahşapları yerim, ama ilk oktavdaki do notasının tellere vuran tokmağı en kalın telle çarpışa çarpışa, resmen kasapta dövülmüş ete dönüyor, hele bir şarkı sonrası telin ve pedalın ısınmasıyla beraber oradan alınan tadı ben size anlatamıyorum. Bir de gece pedalının tellerin önüne çekilen kumaşından da biraz varsa, insan hormonal siteminde serotonin olarak bildiğim, fakat biz böceklerde ne olduğunu bilmediğim hormondan tüm vücuduma salgılanıyor.

İşte bu şekilde gündüzleri,nadiren çıkan profesyonel müşterilerin dokunuşlarıyla dinleyen, geceleri sürekli bir şeyleri kemiren keyif pezevengi bir tahtakurusu olup çıktım. Bir kaç yıldan sonra dükkana gelen bir müşteriyle dükkan sahibinin pazarlıklarıyla başlayan sohbet, benim için büyük bir başlangıcın olacağını gösteriyordu. Bu piyanist, ki kendisine FT diyelim, dünyaca ünlüydü ve evinde kalan son boş odaya bir piyano almak istiyordu, bu duvar için yapılmış muhteşem piyanoyu Atlantik'in diğer kıyısına taşırken çıkacak masraftan da kesinlikle kaçınmayacaktı. İşte bu konuşma beni mahvetmişti, çünkü bir Transatlantiğin karşı kıtaya ulaşma süresi en az bir aydı. Büyük büyük büyük dedelerimden biri zamanının en büyük transatlantiklerinden birine arsa meselesi yüzünden karşıya geçmek için binmiş fakat yüzlerce insanla beraber boğulan böcekten birisi olmuştu. Ayrıca büyük hayvanların, farelerin ve diğer(burada bölüyorum ama çok sinirim bozuldu. Fareler!!! Size sesleniyorum!! O kadar aşağılıksınız ki, gemiden ilk kaçanlar olmaktan utanmıyorsunuz. Tıpkı, korkak şunlar gibi bir benzetme yapmayacağım, çünkü zaten bu benzetmeyi başka yerlerde kullanırken "tıpkı gemiden kaçan fare gibi" lafını hak ediyorsunuz.)tip şeylerin beni yeme ihtimali vardı. Hele bu geçen sürede Re'yi duyamamak kadar acı veren bir şey yoktu bana.

Gemiye yüklenen piyanonun çevresi o kadar çok tahtayla kaplanmıştı ki, en az 12000 yaşam döngüm boyunca yiyebileceğim kadar tahta vardı. Yükleme işlemi tamamlandıktan sonra, sizin de bildiğiniz gibi re karnımın sürekli nemli kalması gerekiyordu, ambarın nemli havası bana çok iyi gelmişti. Çevremde kendi türümden tahtakurusu yoktu. En başta da belirtmiştim, biz piyanoda yaşayan tahtakuruları olarak Re'ye ve Sol'e bağımlıyız, zaten bizim dışımızdakiler yaşadığı ortamı yiyen Kelebek Mobilya bağımlısı aşağılık hayvanlar. Biz çok zorunlu olmadığımız sürece yaşam alanımızı yemiyoruz.

Mobilyalarda yaşayanlar o kadar aşağılık ki, kendi yaşam alanına güvelerin yumurtalarını bırakmasını bile hoş görüyorlar. Büyüyen güveler de kıyafetlere zarar veriyor. Umarım hepsi dev naftalin yığınları altında kalarak acılar içerisinde ölür, pis işbirlikçiler!

Yolculuğumun ikinci haftasında, yanımda duran antika bir bebek arabasındaki kemirme seslerini duyunca, yukarıda bahsettiğim aşağılık mobilya tahtakurularından birinin yakınımda olduğunu anladım. Ne kadar nefret etsem de, kendi kanından, türünden olan bir hayvanı görmek istiyorsun. Onu görmek için çok tehlikeli bir yolu tercih ettim. Telimden aşağı inip, gece pedalının boşluğundan çıkacaktım, bu arada onlarca kemirgene yem olma ihtimalim vardı. Hiçbir sorun yaşamadan antika bebek arabasına bindim. Tabiî beni gördüğü gibi artık paylaşılacak hiçbir şeyin kalmamasına rağmen peşini bırakmayan ortaokul arkadaşı gibi hemen dibime geldi ve her şeyden şikayet etmeye başladı. Tüm sülalesi yıllardır aynı arabada yaşıyormuş, yiye yiye bitirememişler, şimdi de New York’taki kalburüstü bir entelektüelin evine gidiyormuş, ardından böcek ilaçlama endüstrisinin ne kadar geliştiğinden bahsedip canımı sıktı. Bir daha yanına gitmemeye yemin ettim. Bunalımdaydım, tüm tahtakurularından nefret ediyordum, tahtakuruluğa inancım kalmamıştı.

Yolculuk bittiğinde, beni hemen piyano sahibinin evine taşıdılar. Harika bir ortamdı, ve sahip Wagner’i çaldıkça mutluluktan karnım kaşınıyor, Mozart’ı çaldıkça keyiften karnımı tırtıklı tellere sürtmekten alıkoyamıyordum. Sonra bir gün Blues’da crossroads denilen olayı gerçekleştirdim. O gece şeytanı gördüm, ve ruhumu ona sattım. Benim bulunduğum Re notasına basmak için dünyanın her yanından piyanistler geliyor, ve büyülenip evlerine geri dönüyorlardı. Artık FT, konserlere duvar piyanosuyla çıkıp harika konserler yaratıyordu. Duvar piyanosunun sesinin artıp, tam kuyruk kalitesinde ses vermesi için özel ses yükselticiler üretilmeye başladı. Benim varlığımdan bile haberdar olmayan sahibimle başarıdan başarıya koşuyorduk. Ben de Tahtakurusu basınında büyük müzisyen olarak rol yapmıştım……"

Bu metin ünlü Gürcü Müzisyen Arseg Gorams’ın ölmeden önce yazmaya başladığı “Merhaba Ben Arseg!
Bir tahtakurusunun hayatı”

Notlarıyla hazırladığı taslaklar birleştirilerek oluşturulmuştur. Asreg, bir gece piyanosuna dönerken, sahibinin evinin yandığını gördü. Onun için büyük bir ilham kaynağı olan piyanosunun da yandığını düşünen Asreg kendini alevlere atarak sadece yarasa ve tahtakurularının duyabileceği frekansta çığlıklar atarak acıyla can verdi. Evde bulunmadığı süre içerisinde FT’nin piyanoyu bakıma yolladığından haberi yoktu. Böylece dünyaca ünlü bir müzisyen daha Ana Haber Bültenlerinde gösterilen, Yeşilçam yan rollerinde oynamış fakat “O Yeşilçamın Yıldızıydı” haberleriyle gösterilen, berduş, sakallı deliler gibi öldü.

Ophelia:Could beauty, my lord, have better commerce than with honesty?

Şu yukarıdaki Ophelia resmi, yapılanlar arasında en ünlü olanı galiba. Akşam aklıma geldi ve "Nasıl arasam? "Ophelia "ünlü resmi"" diye mi arasam kara kara düşünürken, daha ilk sonuçta bununla karşılaştım. Daha ilk gördüğümden beri bu tabloyu, eğer Shakespeare çizseydi Ophelia'yı muhtemelen bunun gibi çizmek isterdi diye düşünmüştüm. Şöyle güzel bir insana "Get to thee a nunnery" diyen zihniyetin hakkettiği dayağı, ancak Celalettin Cerrah'ın bıyıkları verebilirmiş gibi geliyor bana.

Bu da Ophelia'ya, Dylan'dan geliyor:

Now Ophelia, she's 'neath the window

For her I feel so afraid

On her twenty-second birthday

She already is an old maid

To her, death is quite romantic

She wears an iron vest

Her profession's her religion

Her sin is her lifelessness

And though her eyes are fixed upon

Noah's great rainbow

She spends her time peeking

Into Desolation Row

Çok saygı duyuyorum bu adama, ama onun hakkında şu an konuşmak istemiyorum. Bundan önce müzik yazısı yazmaya kalkışınca sürekli heyecanlanıp,Degüstatörlerin şaraplara "hmm petrol kokuyo, hmm orman meyvesi kokuyo" gibisinden aşırı rahatsız edici ayardaki yorumlarını yapmışım. Onun için daha uygun bir zaman Dylan hakkında bir şeyler derim.( Ya "Her sin is her lifelessness"ı okudukça gaza gelip, kalitesiz bi power metal grubu kurup adını böyle bir şey koymak istiyorum. Sonra Akmar pasajında, siyah tişörtlerin üstünde dallı budaklı baskısı olan tişörtlerini bastırtıp duvarlara sünnet yataklarındaki gibi iğnelerle tuttururum.)

Michael Jackson 1958-??? ya da 1958-... veya 1958- ∞

"Biz onu bir Regaip Kandili gecesinde alınca mı şaşırdınız?" (Bâd Sûresi, 26.Ayet)

Ey okurlar, bugün Chatêu de Michel Monteyn'den aşağı kara kumaş parçaları bağladım. Kutsal Kitap ne kadar bunun haberini vermiş olsa da, bu kadar erken gelmesini beklemiyorduk. Bütün işçilere izin verdim, Valide Hanım'la beraber helvasını yaptık. Baştan Valide Hanım ciddiye almadı, ama yarım yamalak hatırladığım Ayet-el Kürsî'yi ve 3 kullûvalla 1 elham kombosunu çekince o da durumun vehametini kavradı. O kadar mutsuzdum ki, banyo yapıp saç kurutma makinasıyla saçlarımı kabartıp merhumun Jackson 5 dönemindeki kabarıklığına vardırdım, ve de gördüğünüz gibi wayfarer gözlüklerimi takarak kendimi odaya kilitleyip kendimi thriller albümünü baştan sona dinlemeye verdim.

Biz onu sözlükten, "Thriller albümüyle patlama yaratan Michael Jackson Şarkıcısı" olarak tanımış çok sevmiştik, umarım bulunduğu yerde mutludur diyerek şu blog tarihinin en kalitesiz bitirişini yapacağımı sanıyorsanız büyük yanlışlardasınız.

En azından kendisinin bir çocuk doktoru olduğunu bilmemize rağmen tekrarlayarak onun badem gözlü bir şekilde gitmesinden ziyade, düşmüş burunlu olarak hatırlanmasını istiyorum.( Çocuk Doktorunun, Diyarbakır yöresinde Sübyancılara verilen isim olduğunu duyduğumda gülmekten altıma işemiştim. Ayrıca sübyancı ve çocuk doktoru kelimelerini neden büyük harfle yazdığımı anlayamıyorum, ama o sırada ülker çikolatalı gofret demeye kalkışsam bile muhtemelen büyük harfle yazacaktım. Adam o kadar yüce ki sübyancı olmasını herhalde salaklık yapıp özel isim zannetim.)

Sadece senin için bir şiir yazdım Michael, o umarsız, o ürkek, o kırılgan, o sincap bakışlarına.

Michael Michael deyu nicesine sarıldım,
Ama çocukken değil,
Beyhude dolandım boşa yoruldum,
Benim sadık Bad'im karadan beyaza dramatik bir dönüm yaşamış olan Michael'dır.


P.S: Yıllardır şu başlıktaki üçlüden birisini yapmayı planlıyordum, hatta tam tarih vereyim, ilkokul ikiden beri sonsuzluk işaretini koymayı bekliyordum ölen birine, kısmet Michael'aymış. Ayrıca adaşım olduğu için de ayrı bir saygı duyuyorum. Bu arada bu sonsuzluk muhabbetini ilkokul 2'de saatlerce düşünerek, yeryüzündeki en harika benzetme olduğu kanaatına varmıştım.

P.S2: Ayrıca Amerikalılar'daki kovalaklığı anlamak mümkün değil. Adam öldüğü gibi iTunes'da Thriller bir numaraya yükselmiş, ya bu insanlar ne kullanıyolar anlayamıyorum ben. Bakın öldüğü gün değil, öldüğü andan 5 dakika sonra falan. Aynı şey bu sene Noel döneminde American Idol gazıyla Hallelujah için olmuştu. Sanırım ilk üçü Hallelujah kaplıyordu, ayrıca Jeff Buckley cover'ının iTunes'da bir numaraya yükselmesi için gruplar oluşturdu bu insanlar. Yemin ederim, "Alev" filminde babasının, Müjde Ar'ı kemerle dövdüğü gibi dövmek istiyorum bu güruhu.